Wie werkt bij YOIN, wil nooit meer weg

‘Ik probeer een voorbeeld te zijn’

Ze doen werk dat onder je huid gaat zitten: de medewerkers van YOIN begeleiden jonge alleenstaande vluchtelingen bij wonen en opgroeien. Maar ze staan er niet alleen voor. YOIN, onderdeel van entrea lindenhout, is een organisatie met hechte collegiale banden, een rijkdom aan culturen en ervaringskennis. ‘Het gaat erom iemands gevoelens te begrijpen.’

‘YOIN is voor mij thuis,’ zegt woonbegeleider Akberet Mehari. ‘We kunnen onszelf zijn ongeacht waar we vandaan komen. Het mooie van YOIN is dat er mensen uit zoveel verschillende culturen werken. Niemands aanpak is beter of slechter dan die van een ander, zelfs wanneer één cultuur dominant is. En daardoor mag ik helemaal mezelf zijn. Omdat deze jongeren al veel hebben meegemaakt, probeer ik een oudere zus voor ze te zijn. Dat is typisch iets wat bij YOIN kan.’ Nog een voordeel van YOIN: haar manager en haar collega’s zijn heel goed met cultuursensitiviteit en ze sturen Akberet aan op haar sterke kanten. ‘Wat die zijn? Dat ik mij goed in jongeren kan verplaatsen en geduldig ben. Dat is belangrijk in dit werk, want sommige dingen hebben nu eenmaal tijd nodig om door te dringen bij jongeren. Blijf dus geduldig en geef ze voldoende ruimte.’

Akberet Mehari, woonbegeleider

Eigen vluchtverhaal Mede dankzij haar eigen vluchtverhaal kan ze deze jongeren goed begrijpen, meent Akberet. ‘Het gaat niet zozeer om de taal, het gaat er vooral om iemands gevoelens te begrijpen. Als vluchteling kan ik iets betekenen voor mensen uit Eritrea, maar ook uit Syrië of Afghanistan. Ik probeer ook een voorbeeld te zijn. Ik ben pas zes jaar hier én ik werk als mentor en jongerenbegeleider. Zo zien ze dat ook zij een plek in Nederland kunnen vinden. Nederland is niet alleen voor Nederlanders, maar voor ons allemaal.’

Land werkt niet lekker mee ‘Maar Nederland is soms ook een land dat niet echt lekker meewerkt,’ zegt woonbegeleider Ronald Bos erbij. Hij geeft een voorbeeld: de jongeren moeten verhuizen als ze 18 jaar worden, maar ze kunnen daarvoor geen vrij nemen van school. ‘Wat dan? In onze Nederlandse maatschappij denken we graag in hokjes en als je niet in zo’n hokje of systeem past, val je overal buiten. Onze jongeren hebben soms wat meer uitleg nodig en tijd om te leren, om te wennen. Onze maatschappij is daar totaal niet op ingesteld.’

Zoveel mogelijk leren Ronald verbindt er een uitdaging voor zichzelf aan: ‘De uitdaging voor mij is om deze jongeren zoveel mogelijk te leren vóór hun achttiende. Ik daag ze uit om open te zijn, om dingen te durven vragen, om zichzelf voor te stellen - bijvoorbeeld als ze de eerste keer bij de tandarts komen. Vinden ze vaak moeilijk. Maar als ik niet aangeef wat wel en niet kan, hebben ze daar de rest van hun leven moeite mee. Ik moet laten zien hoe de maatschappij werkt.’

Zelf ontdekken Akberet en Ronald vinden sommige dingen lastig in hun werk. ‘Ik vind het soms moeilijk om dingen los te laten,’ bekent Ronald. ‘Soms zie ik een jongere worstelen met zijn identiteit, met alle nieuwe indrukken, met de enorme vrijheid hier. Dan denk ik te weten wat goed is voor hem of haar, maar ik kan niet ingrijpen, want ze moeten dat zelf ontdekken.’ Wat Akberet soms moeilijk vindt, is de frustratie bij sommige jongeren vanwege de uitblijvende gezinshereniging. ‘Ze hebben bijvoorbeeld niet de juiste documenten. Dat maakt ook mij gefrustreerd en machteloos. Ik kan gelukkig wel iets betekenen door begrip te tonen. Ik moedig ze dan aan om hun negatieve gedachten en stress opzij te leggen.’

Herinneringen bouwen De dankbare dingen overheersen echter bij de twee woonbegeleiders. Ronald: ‘Toen ik laatst de woning binnenkwam, was een van de jongens op de eerste verdieping aan het zingen. Hij had niet in de gaten dat er mensen in huis waren. Daar werd ik heel gelukkig van. “We doen iets goed,” realiseerde ik me. We moeten herinneringen bouwen. Een keer naar het bos, naar de kinderboerderij. Dat kennen ze niet. Als ze daaraan over een paar jaar terugdenken, verzacht dat misschien een beetje de pijn van wat ze hebben meegemaakt.’

Familiegevoel Waarom vindt Ronald het fijn om juist voor YOIN te werken? Hij geeft een concreet voorbeeld. ‘Laatst was ik voor het eerst op een feestje met medewerkers. Normaal sta ik dan het liefst stilletjes in een hoekje. Maar die kans krijg je bij YOIN echt niet. Ik werd meteen meegenomen in het feestgedruis. Eigenlijk vond ik dat wel heel leuk. We zijn hier altijd samen. Iedereen is welkom en iedereen is deel van het team, ongeacht wie je bent of waar je vandaan komt. Ik ben een familiemens, en het gevoel dat ik bij YOIN heb met zowel de jongeren als mijn collega’s, is dat we een soort familie zijn. Dat maakt het heel bijzonder.’

Ronald Bos, woonbegeleider

‘Gangmaker’ Elli Elskamp over YOIN

Dit zegt manager – of ‘gangmaker’, zoals ze zichzelf noemt – Elli Elskamp over YOIN: ‘Dit werk gaat onder je huid zitten. Het maakt je wereld veel groter. En de mogelijkheid om van betekenis te zijn, is ongekend. Deze jongeren hebben hun ouders en familie moeten achterlaten in het land waarvan ze de geuren en kleuren kenden. Ze hebben een onvergetelijke reis gehad, spreken geen Nederlands, kennen de Nederlandse cultuur niet. Onder zulke omstandigheden je weg vinden – en intussen je puberteit doorkomen – is een enorme uitdaging. De YOINers helpen daarbij. En ons doel is dat elke jongere iedere dag een glimlach ontmoet.’

Culturele rijkdom Inspirerend werkgeverschap betekent volgens Elli dat YOIN veel steun biedt aan deze medewerkers. ‘Ik zie dat ze super betrokken zijn, dat ze het soms moeilijk vinden niet nóg meer te kunnen betekenen. Ze volgen dan ook verplicht intervisie: “Heb je aandacht voor wat dit werk doet met jou?” We bieden ondersteuning via werkbegeleiders en een gedragswetenschapper. Maar misschien nog wel belangrijker: we vormen een professionele familie. We steunen elkaar door een warme werksfeer, heel diverse teams, een open cultuur én een gedeelde liefde voor samenzijn. Slechts de helft van de medewerkers van YOIN is wit, de andere helft heeft roots in alle windstreken van de wereld.’

Elli Elskamp, manager

Onze mensen zijn toppers Elli Elskamp: ‘Als manager schep ik de voorwaarden zodat de medewerkers het maximale kunnen geven. Onze mensen zijn vaak toppers, maar dat is in ons schoolsysteem misschien niet gezien omdat hun advies altijd mbo was. Daarom kijken we vooral naar iemands vaardigheden en minder naar opleiding. Ook zijn we bereid te investeren in carrières.’

Ook interesse in een ontmoeting met YOIN? Kijk bijvoorbeeld eens op onze Werken-bij pagina voor vacatures of gewoon een kennismaking.

Delen