De baas in de bus

Een auto besturen kan iedereen. Maar een auto vol kinderen: dat is een ander verhaal. De taxichauffeurs zijn verantwoordelijk voor het veilig en gezond thuiskomen van de kinderen. We spreken met taxichauffeur Tonnie Steevens en groepsleidster Esmé Sanders.

‘Ik ben altijd hetzelfde’

Tonnie Steevens, taxichauffeur bij entrea lindenhout

‘Sinds negentien jaar werk ik als chauffeur bij entrea lindenhout. ’s Middags breng ik kinderen vanaf hun school naar de dagbehandeling van entrea lindenhout in Tiel. En om vijf uur haal ik ze dan weer op en breng ze naar huis. Het gaat telkens om vier à vijf kinderen in de leeftijd van zes tot en met twaalf jaar. Het zijn vooral kinderen met een beperking. Vaak gaat het om een stoornis in het autistisch spectrum.’ ‘Ik moet natuurlijk wel met ze kunnen omgaan, dus niet zo snel boos worden. Nou, daar heb ik geen moeite mee. Soms hebben we heel angstige kinderen, sommige zijn licht ontvlambaar. Als ze even niet zo aardig zijn, dan denk ik maar dat het niet persoonlijk bedoeld is. Ooit noemde een kind mij “randdebiel”. Daar hebben we wel even over gepraat. Want de kinderen mogen best wel wat, maar ik ben de baas in de bus. Ik heb hem ook wel eens langs de kant gezet: “We gaan pas verder als het rustig is.” Maar ze kunnen ook rustig zijn, hoor. Een tijd geleden lag er veel sneeuw op de weg, we waren uren onderweg. Ik zei “Stil blijven zitten, want anders glijden we nog de sloot in.” Toen waren ze onder de indruk. Ze zaten poeslief op hun stoel.’ Fijne avond! ‘Ik kan heel goed merken of een kind aan het begin of het eind van zijn behandeling staat. Ik heb een jongetje meegemaakt bij wie het drie maanden duurde voordat hij iets terugzei als ik bij het uitstappen “Fijne avond!” zei. Tegen die tijd durfde hij ook voorin te zitten. Eigenlijk leren ze zelf omgaan met hun beperking. Ze krijgen langzamerhand meer inzicht.’ Het verschil ‘Mijn grens is altijd hetzelfde. Dat is misschien wel een verschil met reguliere taxibedrijven: ik ben altijd dezelfde chauffeur en ik ben altijd hetzelfde. Dat is voor deze kinderen heel belangrijk. Als ik zeg dat iets niet mag, dan mag het vandaag niet, deze week niet en volgende week ook niet.’ Lachend: ‘En ik probeer niet mijn zwakke punt te laten zien. Wat dat is? Nou, ik hou niet zo van gillende kinderen. Dus ik doe net alsof ik het niet in de gaten heb. Of ik zet de radio wat harder. Tenminste, als ik niet iemand in de bus heb die niet goed tegen harde geluiden kan.’ Verkering ‘Ik hoor wel eens verdrietige dingen, bijvoorbeeld dat gescheiden ouders ruzie maken. Daar is een kind dan echt van onder de indruk. Dat vind ik zielig. Maar de leuke kanten overheersen: de kinderen zijn spontaan, nemen geen blad voor de mond, zeggen wat ze denken. Dat vind ik leuk. Laatst vertelde een meisje dat een jongen haar verkering had gevraagd. “En?” vroeg ik. “Doe je het?” “Nee,” zei ze, “want hij is een player.” Ik had geen idee wat dat was. Bleek iemand te zijn met meerdere vriendinnen. Hahaha! Ik ben 64 jaar, maar ik ga nog wel even door, hoor. De kinderen maken het leuk, ik ben dol op ze, elk kind heeft wel wat leuks. Bovendien krijg ik er energie van en ik sta midden in de maatschappij.’

‘Tonnie is de ideale chauffeur’

Esmé Sanders werkt op de dagbehandeling in Tiel

‘Tonnie is onze eigen, vaste chauffeur. Zij vervoert zoveel mogelijk van onze kinderen, maar ze kan ze niet allemaal vervoeren, omdat de regio heel groot is en ze dan te lang in de taxi zouden zitten.’ ‘We hebben hier in Tiel op onze dagbehandeling twee groepen van zes kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 12 jaar.’ Lachend: ‘Dat klinkt als een klein groepje, maar de gedragsproblemen zijn zo hevig dat het er soms wel twintig lijken. Wat wij veel tegenkomen, is multiproblematiek: er is bij het kind sprake van autisme, hechtingsproblematiek, trauma, ADHD of een combinatie, maar in de thuissituatie zijn ook dingen aan de hand. Dan kan een kind niet goed overeind blijven.’ Overprikkeld ‘Tonnie is een heel rustige en betrouwbare vrouw. Tegelijkertijd heeft ze wel een natuurlijk overwicht. Kinderen luisteren naar haar. Ze hoeft nooit haar stem te verheffen. Dat is belangrijk, want deze kinderen kunnen heel druk zijn, snel overprikkeld raken of flinke ruzie maken. Als je daarin meegaat door ook druk te worden of je stem te verheffen, dan loopt het alleen maar op. Tonnie blijft erg kalm. Volgens mij kan er niet iets gebeuren waar zij van onder de indruk is. Dat zal te maken hebben met leeftijd en ervaring; ze doet dit werk al heel lang. Maar ook haar karakter zal meespelen, denk ik.’ Even overleggen ‘De kinderen die niet met Tonnie mee kunnen, gaan met een regulier taxibedrijf mee. Dat zijn steeds wisselende chauffeurs, dus daar kunnen de kinderen veel minder makkelijk vertrouwen of een band mee opbouwen. Ook hebben die chauffeurs niet altijd ervaring met deze doelgroep. Er zijn wel enkele min of meer vaste chauffeurs, maar het zijn toch heel vaak nieuwe gezichten achter het stuur. Ik hoor soms van ouders dat er wat gebeurd is in de taxi, of dat kinderen ruzie hebben gemaakt. Zulke dingen gebeuren af en toe. Maar niet bij Tonnie. Daarom hebben wij haar het liefst als chauffeur. Tonnie is voor ons ook een directe collega, en dus kunnen we afspraken maken, korte lijntjes houden, makkelijk even overleggen wat het beste past of wat handig is. Ook dat maakt het prettig.’ Gameboys ‘Tonnie is ook iemand die soms extra dingen doet. Dan koopt ze onderweg ijsjes om te trakteren op de groep. Ook als iemand jarig is of afscheid neemt, brengt ze een traktatie mee. Dat zijn dingen die ze natuurlijk niet hoeft te doen, maar op een of andere manier bouwt ze een band op met onze kinderen. Je kunt zien dat ze er plezier in heeft. En ze denkt ook altijd mee met wat voor de kinderen het fijnste is. Vroeger had ze Gameboys in de bus om een spelletje te kunnen spelen. Tegenwoordig heeft ze beeldschermen achterin, zodat de kinderen een film kunnen kijken. Want ja, sommigen zitten wel drie kwartier in de taxi. Klinkt Tonnie als de ideale chauffeur? Dat klopt wel, ja, voor ons is zij de ideale chauffeur. Voor ons als groepsleiders is het heel fijn dat iemand rust uitstraalt, juist ook bij deze doelgroep.’

Delen